Seglar hafa verið mikið notaðir í nútíma iðnaðarframleiðslu. Í framleiðsluferlinu þurfum við oft að nota háhitaumhverfi og háhitaþolnir seglar eru sérstaklega mikilvægir. Hins vegar, hvernig á að bera kennsl á hvort segulsýni þolir háan hita? Við skulum skoða hér að neðan.
Fyrst af öllu, til að bera kennsl á hvort segulsýni sé ónæmt fyrir háum hita, þurfum við að skilja efni segulsins sjálfs. Við háhita umhverfi mun þvingun sumra algengra segulefna, eins og harðs ferríts og Nd-Fe-B, lækka verulega, sem veldur því að þau missa segulmagn. Segulefni með meiri þvingun, eins og NdFeB og ferrít, hafa enn sterka segulmagn við háan hita, sem krefst þess að við veljum efni með mikla þvingun þegar við veljum segulefni.
Í öðru lagi getum við gert nokkrar tilraunir til að ákvarða hvort segullinn er ónæmur fyrir háum hita. Til dæmis getum við sett segulsýnið í háhitaofn til upphitunar til að fylgjast með því hvort frammistaða segulsins breytist verulega. Að auki getum við einnig lagt segulsýnið í bleyti í háhitavatni til að fylgjast með því hvort frammistaða segulsins breytist verulega. Ef segullinn getur stöðugt haldið ákveðnum segulkrafti undir háhitaumhverfi, þá má líta á hann sem ónæm fyrir háum hita.
Aftur getum við dæmt hvort segullinn sé ónæmur fyrir háum hita út frá útliti hans. Í háhitaumhverfi munu sum algeng segulefni, svo sem hörð ferrít og Nd-Fe-B, gangast undir hitauppstreymi, sem leiðir til sprungna og aflögunar segulsýna. Hágæða háhitaþolnir seglar geta ekki aðeins viðhaldið sterkri segulmagni, heldur einnig viðhaldið stöðugleika og munu ekki gangast undir hitauppstreymi.
Til að tryggja háhitaþol segulsins þurfum við að velja segulefni með mikla þvingun og gera tilraunir til að prófa stöðugleika þeirra í háhitaumhverfi. Á sama tíma þurfum við líka að dæma hvort segulsýnið sé ónæmt fyrir háum hita frá útliti þess.
